De fabrieksbril

Hier heb ik een hypermoderne fabrieksbril met kristallenzen. Daarmee kun je in de cellen van je eigen lichaam kijken. Kijk maar eens naar de binnenkant van een huidcel op je eigen hand. Deze bril heet de fabrieksbril, omdat de binnenkant van een levende cel net op een fabriek lijkt. Maar je ziet het al, het is geen gewone fabriekshal.

Mensen hebben gemiddeld 37 biljoen (37.000.000.000.000) cellen. Je hebt ongeveer 300 soorten cellen met elk een eigen functie. Denk bijvoorbeeld aan doorzichtige ooglenscellen, lichtgevoelige cellen, zenuwcellen, spiercellen, bindweefselcellen, bloedcellen, stamcellen, levercellen, haarcellen en huidcellen.

Kijk maar eens aan de binnenkant van deze huidcel[1].
In elke cel kun je tienduizenden robotjes (eiwitten) zien.
Ze krioelen door elkaar, maar elk robotje doet zijn taak.

Al die robotjes helpen om de cel zijn werk te laten doen. De huidcel moet ons bijvoorbeeld beschermen tegen uitdroging en infecties. De robotjes in de huidcel weten precies wat ze daarvoor moeten doen. De cel is een goed geoliede, hypermoderne, gerobotiseerde fabriekshal.

Door openingen in de celwand kunnen stofjes de cel in en uit. Bewaker robotjes houden daar ongewenste indringers tegen. Communicatierobotjes geven alarmsignalen uit het lichaam door aan de celkern. De celkern zet met zulke alarmsignalen weer andere robotjes aan het werk. Die gaan direct aan de slag om taken uit te voeren waar het lichaam om vraagt. Zo kan de huidcel bijvoorbeeld warmte vasthouden als het lichaam te koud wordt.

Sommige robotjes bouwen allemaal dwarsbalken in de cel. Die geven de cel stevigheid en vormen een wandelnetwerk voor andere robotjes.

Kijk, daar komt een robotje de cel binnenlopen[2].
Hij trekt een grote klont brandstof achter zich aan.
Deze vracht gaat naar de energiecentrale.

Met die brandstof houdt de energiecentrale de cel warm. Een deel van de brandstof wordt uitgedeeld aan andere robotjes.

De schoonmaakrobotjes ruimen kapotte robotjes en afval op. Kijk daar loopt er één de cel uit met een enorme klont afval achter zich aan. En links daarvan loopt er één die spullen verzamelt voor hergebruik. Dat robotje daar signaleert tekorten aan sommige robotjes.

Kijk, andere robotjes maken zelfs weer nieuwe robotjes[3].

De cel is een fabriek die volledig geautomatiseerd en gerobotiseerd is.

Fabrikanten likken hun vingers hierbij af. Wat een techniek! Wat een organisatie! Wat een intelligentie! De vraag is onvermijdelijk: waar is die ongekende Fabrikant?

Door de fabrieksbril zie je onnavolgbare techniek en organisatie.
Zo klein als de cel is, zo groot is de Fabrikant.

Aan alles in de levende cel is te zien dat hij gemaakt is:

  1. orde: de cel lijkt op een volledig geautomatiseerde fabriek;
  2. variatie van onderdelen: de cel bevat heel veel soorten robotjes;
  3. samenspel van onderdelen: alle robotjes werken met elkaar samen;
  4. schoonheid: de geautomatiseerde complexiteit is een prachtig schouwspel;
  5. doelgerichtheid: alle robotjes werken mee aan het doel van de cel;
  6. efficiëntie: de cel heeft heel weinig energie nodig;
  7. nut: in je lichaam vervullen 300 verschillende celtypen 300 verschillende functies;
  8. complexiteit; de cel vertoont een verbazingwekkende complexiteit;
  9. plan of specifieke informatie: achter de cel schuilt een groot plan;
  10. inspanning: om een cel te laten functioneren is heel veel denkwerk nodig.

De fabrieksbril laat niet alleen zien dat de levende cel gemaakt is. De levende cel vertelt ook iets over zijn maker. Dat is geen prutser geweest, maar iemand die meer weet van natuurkunde, scheikunde en automatiseren dan alle mensen bij elkaar.

De levende cel is het levende bewijs van een levende schepper.

[1] Zie https://www.youtube.com/watch?v=X_tYrnv_o6A.

[2] https://www.youtube.com/watch?time_continue=3&v=gbycQf1TbM0.

[3] Zie https://www.youtube.com/watch?v=gG7uCskUOrA.